Domus kits - Εκκλησία No 1 - St. Pere d'Auira 1:50 40075 - Hobbycity.gr

Η παλιά ενορία του Sant Pere d'Auira (γραμμένο επίσης Huire) βρίσκεται στο βόρειο άκρο του χωριού, στην αριστερή πλευρά του ποταμού Fresser (1200 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας) κοντά στο διάσελο του Casals. Υπάρχουν δύο μονοπάτια που οδηγούν στην ενορία. Θα σας συμβουλεύαμε να πάρετε το πιο εύκολο, που ξεκινά από την πόλη Campdevànol. Στο δρόμο για το παλιό νεκροταφείο ακολουθήστε το μονοπάτι στη δεξιά πλευρά και περπατήστε 7,5 χλμ. κατά μήκος του σιδηροδρόμου. Το άλλο μονοπάτι βρίσκεται στα 92χλμ. σημείο του δρόμου από το Campdevànol προς τη La Pobla de lIllet. Διασχίζει το χωριό Pruners και η ενορία βρίσκεται μετά από 7 χλμ. Περπατήστε. Μπορείτε να προμηθευτείτε το κλειδί από το πρυτανείο του Campdevànol ή από τη γραμματεία του δημαρχείου του.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ SANT PERE D'AUIRA
Η ύπαρξη της ενορίας Sant Pere d'Auira, στις μέρες μας υπό τη δικαιοδοσία της μονής της Αγίας Μαρίας της Ripoll, είναι γνωστή από το έτος 1150. Στις πρώτες καταγραφές της επισκοπής του Vic, που χρονολογούνται από τον XIο έως τον XIIο αιώνες, εμφανίζεται και με τα ονόματα Sant Pere d'Auira και Auire. Αφιερωμένη στις 6 Ιουνίου 1235 από τον επίσκοπο του Vic, St. Bernat Calbó, η σημερινή εκκλησία χτίστηκε στις αρχές του XIIIου. αιώνας. Η μετανάστευση και η συνακόλουθη ερήμωση ήταν πιθανώς οι λόγοι που έκαναν την ενορία να χάσει την ανεξαρτησία της το 1415, οδηγώντας στην τελική της διαίρεση την ίδια χρονιά. Το τμήμα που τοποθετήθηκε στη δεξιά πλευρά του ποταμού Fresser ενώθηκε με την ενορία του St. Quintí de Puigrodon, ενώ αυτό στην αριστερή πλευρά προσαρτήθηκε στην ενορία του St. Martí dArmancies.
Η ιστορία του συνδέεται με το σπίτι Rotllan, το οποίο τεκμηριώνεται από το 1180. Το όνομα Auira προέρχεται από το παλιό dAvira, το οποίο είναι το όνομα μιας τεράστιας γειτονικής ιδιοκτησίας που μεταξύ 1146 και 1178 ανήκε τόσο στον Guillem dAvira όσο και στον γιο του Pere. Κάτω από την κυριαρχία τους βρισκόταν το σπίτι Rotllan μέχρι το 1178, όταν οι πρώην ιδιοκτήτες του, η οικογένεια Rotllan και Espona που κατείχε τον τίτλο των πολιτών της Βαρκελώνης, ανέκτησαν την αρχική τους περιουσία. Επανίδρυσαν τη λατρεία που διήρκεσε καθ' όλη τη διάρκεια του XIIου. μέχρι την XIX. αιώνας. Μεταξύ 1637 και 1656, ο πρύτανης του St. Quintí de Puigrodon, Antoni Rotllan, ηγήθηκε της αποκατάστασης της παλιάς εκκλησίας και της κατασκευής δύο νέων παρεκκλησιών στις δύο πλευρές της. Κατά την αναστήλωσή του βρέθηκαν τα έγγραφα που αφορούσαν τους δύο αγιασμούς του καθώς και πολλά κειμήλια.

Όπως οι περισσότερες εκκλησίες της συνοικίας Ripollès -και της κοιλάδας του ποταμού Fresser- που χρονολογούνται από την ίδια περίοδο, το κτήριο είναι μια απλή κατασκευή που βρίσκεται βορειοανατολικά με ένα μόνο σηκό και μια ημικυκλική αψίδα στο άκρο του. Ακριβώς κάτω από την αψίδα και στις δύο πλευρές του κτιρίου βρίσκονται δύο ορθογώνια παρεκκλήσια που δίνουν στην κατασκευή τη λατινική σταυρωτή όψη. Δύο παράθυρα, το ένα τοποθετημένο στην αψίδα και το άλλο στην πρόσοψη όπου είναι τοποθετημένη και η πόρτα -στεφανωμένη από πεταλωτή καμάρα- φωτίζουν το εσωτερικό. Επίσης τα παρεκκλήσια είναι εφοδιασμένα με πολλές θηλιές που συμπληρώνουν τη φωταγώγηση της όλης κατασκευής. Ακριβώς εκεί που συναντώνται τα δύο παρεκκλήσια και πάνω από μια αψίδα είναι τοποθετημένο ένα καμπαναριό με δύο παράθυρα. Υπάρχουν αρκετές διαφορές στα υλικά που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή. Ενώ η αψίδα και τα παρεκκλήσια κατασκευάστηκαν με κανονικούς ογκόλιθους, ο κυρίως ναός χτίστηκε με απλές πέτρες ενωμένες με μεγάλες ποσότητες κονιάματος. Αυτό οφείλεται πιθανώς στο γεγονός ότι ο ναός χτίστηκε, αναστηλώθηκε και επεκτάθηκε σε διαφορετικές περιόδους. Έτσι, ενώ το παλαιότερο τμήμα του ναού αντιστοιχεί στην κατασκευή που καθαγιάστηκε το 1235, οι υπόλοιπες οικοδομές προσαρτήθηκαν στη συνέχεια. Πιθανόν, το καμπαναριό να προστέθηκε στο ναό όπου ήταν η αρχική του αψίδα, ενώ το σημερινό κατασκευάστηκε αργότερα, γεγονός που θα εξηγούσε επίσης γιατί χρησιμοποιήθηκαν διαφορετικά υλικά και πότε. Ωστόσο, η υπόθεση θα παραμείνει αναπόδεικτη μέχρι να διεξαχθεί αρχαιολογική εξερεύνηση. Προς το παρόν, η κατάσταση συντήρησης του κτιρίου είναι καλή και αξίζει μια επίσκεψη αφού το 1965 έγιναν κάποιες σημαντικές ανακαινίσεις.