Γιατί να μας Προτιμήσετε?
Ρωτήστε κάτι για αυτό το είδος
Amesbury - England - 2500 BC
Το μνημείο και η ιστορία του
Το Στόουνχεντζ είναι ένα προϊστορικό μνημείο που βρίσκεται στην αγγλική κομητεία Wiltshire, περίπου 3,2 χιλιόμετρα δυτικά του Amesbury και 13 χιλιόμετρα βόρεια του Salisbury. Μια από τις πιο διάσημες τοποθεσίες στον κόσμο, το Στόουνχεντζ αποτελείται από χωματουργικά έργα που περιβάλλουν ένα κυκλικό σκηνικό από μεγάλες όρθιες πέτρες. Βρίσκεται στο κέντρο του πιο πυκνού συμπλέγματος μνημείων της Νεολιθικής Εποχής και της Εποχής του Χαλκού στην Αγγλία, συμπεριλαμβανομένων πολλών εκατοντάδων ταφικών τύμβων Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το εμβληματικό πέτρινο μνημείο ανεγέρθηκε γύρω στο 2500 π.Χ., όπως περιγράφεται στο χρονολόγιο που ακολουθεί. Μια πρόσφατη θεωρία, ωστόσο, έχει προτείνει ότι οι πρώτες πέτρες ανεγέρθηκαν μόλις το 2400-2200 π.Χ., ενώ μια άλλη υποστηρίζει ότι οι κυανόλιθοι μπορεί να έχουν ανεγερθεί στην περιοχή ήδη από το 3000 π.Χ. (βλ. φάση 1 παρακάτω).
Η περιβάλλουσα κυκλική χωμάτινη τράπεζα και η τάφρος, που αποτελούν την πρωιμότερη φάση του μνημείου, έχουν χρονολογηθεί στο 3100 π.Χ. περίπου. Ο χώρος και ο περίγυρός του προστέθηκαν στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1986 σε συνένωση με το μνημείο Avebury Henge. Αποτελεί εθνικό νομικά προστατευόμενο προγραμματισμένο αρχαίο μνημείο. Το Stonehenge ανήκει στο Στέμμα και το διαχειρίζεται η English Heritage, ενώ η περιβάλλουσα γη ανήκει στο National Trust. Αρχαιολογικά στοιχεία που βρέθηκαν από το Stonehenge Riverside Project το 2008 υποδεικνύουν ότι το Stonehenge χρησίμευε ως χώρος ταφής από τα πρώτα του βήματα. Η χρονολόγηση των αποτεφρωμένων λειψάνων που βρέθηκαν στον χώρο υποδεικνύει ταφές ήδη από το 3000 π.Χ., όταν σκάφτηκαν για πρώτη φορά η αρχική τάφρος και η όχθη. Οι ταφές συνεχίστηκαν στο Stonehenge για τουλάχιστον άλλα 500 χρόνια. Ο αριθμός των πασσαλότρυπων που χρονολογούνται στις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ. υποδηλώνει ότι κάποια μορφή ξύλινης κατασκευής χτίστηκε εντός του περιβόλου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Η αρχαιολογική ανασκαφή έδειξε ότι γύρω στο 2600 π.Χ., οι οικοδόμοι εγκατέλειψαν την ξυλεία και προτίμησαν την πέτρα και έσκαψαν δύο ομόκεντρες σειρές οπών στο κέντρο του χώρου. Αυτές οι λίθινες υποδοχές είναι μόνο εν μέρει γνωστές- ωστόσο, θα μπορούσαν να είναι τα απομεινάρια ενός διπλού δακτυλίου. Κατά τη διάρκεια της επόμενης μεγάλης φάσης δραστηριότητας, 30 τεράστιες πέτρες από σαρσέν του Ολιγοκαίνου-Μειοκαίνου μεταφέρθηκαν στον χώρο. Μπορεί να προήλθαν από ένα λατομείο, περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια του Stonehenge στα Marlborough Downs, ή μπορεί να συλλέχθηκαν από τα chalkdowns, πιο κοντά. Οι λίθοι κατεργάστηκαν και διαμορφώθηκαν με συνδέσμους κονδύλων και τενόντων προτού ανεγερθούν 30 ως κύκλος ορθοστατών λίθων διαμέτρου 33 μέτρων, με έναν δακτύλιο από 30 λίθους υπέρθυρων που στηρίζονται στην κορυφή. Τα υπέρθυρα τοποθετήθηκαν το ένα στο άλλο με μια άλλη μέθοδο επεξεργασίας ξύλου, τον σύνδεσμο γλώσσας και αυλακώσεων. Κάθε ορθοστάτης είχε ύψος περίπου 4,1 μέτρα, πλάτος 2,1 μέτρα και ζύγιζε περίπου 25 τόνους.
Οι ορθοστάτες διευρύνονται ελαφρώς προς την κορυφή, ώστε η προοπτική τους να παραμένει σταθερή όταν εξετάζονται από το έδαφος, ενώ οι πέτρες του υπέρθυρου καμπυλώνουν ελαφρώς για να συνεχίσουν την κυκλική εμφάνιση του προηγούμενου μνημείου. Οι επιφάνειες των λίθων που είναι στραμμένες προς τα μέσα είναι πιο λεπτές και πιο λεπτοδουλεμένες από τις εξωτερικές επιφάνειες. Το μέσο πάχος των λίθων είναι 1,1 μέτρα και η μέση απόσταση μεταξύ τους είναι 1 μέτρο. Για την ολοκλήρωση του κύκλου και του τριλιθικού πετάλου θα χρειάζονταν συνολικά 75 πέτρες. Εκτός αν κάποιοι από τους σαρσένους έχουν έκτοτε αφαιρεθεί από την περιοχή, ο δακτύλιος φαίνεται να έχει μείνει ημιτελής. Οι λίθοι του υπέρθυρου έχουν έκαστος περίπου 3,2 μέτρα, πλάτος 1 μέτρο και πάχος 0,8 μέτρα. Οι κορυφές των υπέρθυρων βρίσκονται 4,9 μέτρα πάνω από το έδαφος. Η πέτρα Heel Stone βρίσκεται ακριβώς έξω από την κύρια είσοδο του henge, δίπλα στον σημερινό δρόμο A344. Είναι μια ακατέργαστη πέτρα, 14,9 μέτρα πάνω από το έδαφος, που γέρνει προς τα μέσα προς τον πέτρινο κύκλο. Στο παρελθόν ήταν γνωστή με πολλά ονόματα, όπως Friar's Heel και Sun-stone. Σήμερα αναφέρεται ομοιόμορφα ως Heel Stone ή Heelstone. Όταν στέκεται κανείς μέσα στο Στόουνχεντζ, κοιτάζοντας βορειοανατολικά από την είσοδο προς την πέτρα της φτέρνας, βλέπει τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από την πέτρα κατά το θερινό ηλιοστάσιο. Καθ' όλη τη διάρκεια της καταγεγραμμένης ιστορίας το Στόουνχεντζ και τα γύρω μνημεία του έχουν προσελκύσει την προσοχή των αρχαιολόγων και των αρχαιολόγων.
